Een dansvoorstelling voor jong en oud over groot en klein.

Op zoek naar het konijn valt Alice in een wereld waarin muis, kat, rups en koningin zich niets aantrekken van de wijsheid van een wijsneus. In achtervolging op de voortvluchtige langoor belandt Alice in een draaikolk van waanzin.

Wat vooral groeit is het verlangen om naar huis te gaan.

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------

Dansgevoelige 6-plussers komen deze dagen goed aan hun trekken. In Alice door De Stilte en Pulcinella & zo door Introdans Ensemble voor de Jeugd gebeurt veel. Ogen en oren worden voortdurend geprikkeld, dus als je de draad van de complexe verhaaltjes even kwijtraakt, is dat niet erg. De bewegingen van de dansers zijn helder en expressief, maar toch ook subtiel. De muziek is nieuw gecomponeerd of klassiek. Het is, kortom, niet kinderachtig wat de kleine bezoekers van de Nederlandse jeugddans krijgen voorgeschoteld.

 

In het intieme Alice, vrij naar Lewis Carrolls klassieker Alice in Wonderland, staat transformatie centraal. In zijn drastisch bewerkte reprise laat choreograaf Jack Timmermans het toneelbeeld en de personages voortdurend van gedaante veranderen. De typische komedieconstructie met klapdeurtjes en een draaideur maakt plotse verschijningen en verdwijningen mogelijk. In een cirkel geschoven, functioneert het bouwwerk bovendien als een toverlantaarn, waarbinnen je groot of juist heel klein wordt en animaties van exotische bloemen en geheimzinnige sleutelgaten ronddwarrelen.

In haar jacht op flappie, de man met de pluizige oren met wie Alice voor een moment zo lekker was verstrengeld, blijkt niets wat het lijkt. Achtereenvolgens wordt hij een muis, een rups, een kat. Het is vooral poëtisch en gek wat hier gaande is, soms ook een beetje eng met al die achtervolgingen.

 

Betoverende Alice
RHEINISCHE POST - MONIKA KLEIN

 

Leverkusen (RP) Het Nederlandse gezelschap De Stilte uit Breda slaagde er tijdens theaterfestival Spielarten in het werk van Lewis Carroll om te zetten in een wonderschone dansvoorstelling. Het jonge publiek keek er geboeid naar.

Kleine koninginnetjes en vrolijke haasjes baanden zich na de voorstelling een weg naar buiten. Moeders moesten hen op de trap nog even helpen de voorgestanste kronen en lange oren uit het programmablad te drukken. Want na de openingsvoorstelling van theaterfestival Spielarten was de fantasie van de toeschouwertjes en hun speel- en experimenteerdrift gewekt.

 

Gefascineerde stilte
Aangewakkerd door een wonderschone dansversie van Lewis Carrolls Alice. Choreograaf Jack Timmermans, die het jonge publiek nadrukkelijk aanspoorde aan de hand van de beelden de fantasie de vrije loop te laten, heeft het kinderboek op eigen wijze tot een mengeling van dans, schaduwtheater en pantomime vertaald.

Zoals wanneer de leden van gezelschap De Stilte uit het Nederlandse Breda met het ongelooflijke effect van licht en schaduw speelden, of wanneer door projectie als bij toverslag beelden op de muur getekend werden. Planten, die in het door Alice bereisde fantasieland ontspruiten en een tot een wonderwoud uitgroeien, waarin bonte vlinders fladderen en een vogel neerdaalt. Net zo effectief: een nachtelijke sterrenhemel of  de rijzende zon in de morgenstond. Helemaal bijzonder was de scene waarin beelden van gloeilampen aan kabels verschenen, die Alice met haar vinger aanraakte en liet schijnen. Een verbaasd, veelstemmig ″Oh″ verbrak de stilte. Daarna werd er weer hartelijk gelachen, zoals tijdens het uitbundige verstoppertje-spelen, waarbij de dansers naar hartelust met het mobiele decor speelden. Drie deuren van verschillende grootte zorgden voor meerdere ingangen, en veelal gebruikte men een draaideur voor allerlei grollen en verrassingen. Hoeveel je zonder woorden, maar met de juiste bewegingen kunt vertellen, werd al bewezen in de eerste scene, waarin Alice het wonderland binnengeroeid wordt. De bewegingen van de danser zetten zijn vrouwelijke collega’s in gang als waren zij roeispanen.