Oostenrijkse Première: Speelvogels- de recensie
Bron: http://www.kulturwoche.at:80/index.php?option=com_content&task=view&id=1768&Itemid=1
Met Speelvogels presenteerde het Danstheaterfestival Szene Bunte Wähne voor de eerste maal het Nederlandse gezelschap De Stilte in Wenen. Drie danseressen veroverden daarbij niet alleen het toneel in WUK, maar ook de harten van het publiek vanaf 4 jaar.
De fantasie is zelf al een bonte vogel, maar wat deze drie Speelvogels op de dansvloer toverden, was een nog veel grotere fantasieënwereld, die gecreëerd werd. In het begin werd het ei, dat doelgericht van de ene kant van het toneel naar het andere rolde, geïntegreerd in het subtiele spel van de danseressen. Kippenhok. Koeienstal. Eieren verzamelen. Koeien melken. Met veel speelplezier en hoge danskwaliteit ontstonden, in slechts 55 minuten met een ongelooflijk narratieve dichtheid, verschillende scènes uit het leven op het land, uitstekend en sympathiek uitgevoerd door Femke Somerwil, Judy Lijdsman en Annelies van Roie.
Daarnaast was er ook een uitstekende muzikale illustratie, die de dans perfect aanvulde. Het beste van Speelvogels: iedereen kan er zijn eigen stemmingswerelden in bouwen - aan de interpretaties worden in elk geval geen grenzen of beperkingen gesteld. Het is bewonderenswaardig hoe het danstheaterfestival Szene Bunte Wähne het hoge niveau al zoveel jaar weet te behouden en elk jaar weer voor hoogst aangename verrassingen zorgt. Dansvoorstellingen als deze - zoals die op 21 februari 2009 in het WUK op het toneel neergezet werd – wekken op grond van het enorme speelplezier, alsook met de als geniaal te kwalificeren choreografie en dansscènes, op aangename en voorbeeldige wijze de creatieve impuls van mensen vanaf 4 jaar.
Kulturwoche.at - Manfred Horak – 22 februari 2009
Trouw, 27 augustus 2008
Trouw, 27 augustus 2008
15 december 2006 – Recensie door Pieter van Terheijden - Theater Centraal
In het spel van een kind kan vrijwel alles. Met fantasie maakt het de wereld tot een maakbare plek waarin ieder voorwerp een nieuwe betekenis kan krijgen. Met dat gegeven maakte jeugddansgezelschap ‘De Stilte’ uit Breda voor iedereen boven de vier de voorstelling ‘Speelvogels’. Wat zij te zien krijgen, is een bonte verzameling van verrassingen en vriendschappen, die alleen het échte spelen wel mist.
De naam van het gezelschap zegt het al: ‘De Stilte’ wil graag het onzegbare zeggen. Zonder woorden, maar met de universele taal van de dans. Het in 1994 door choreograaf en dansdocent Jack Timmermans opgerichte gezelschap maakt jeugddansvoorstellingen die als doel hebben het kind te prikkelen om z’n eigen verhaal te maken. Geen kant-en-klaar verhaal dus, maar een collageachtige voorstelling over vriendschap en spelen. Dat alles met als rode draad vogels: ‘speelvogels’, dat in het Zuid-Nederlands zoveel betekent als ‘spelende kinderen’.
In de voorstelling spelen drie meisjes met elkaar en met wat zich aandient. Maar met drie spelen is lastig: dan weer sluit je vriendschap met de één, dan weer vraagt de ander om je aandacht met iets leuks. En dat leuks kan van alles zijn. Zo zijn plastic buizen soms een fietsstuur en een moment later is het weer een luchtballon. En je handen en voeten kunnen zelfs fladderende vogels zijn. Geen probleem, met hetzelfde gemak bedenken we er gewoon kooitjes omheen.
Dat laatste maakt ‘Speelvogels’ voor zowel kinderen als ouders een hele belevenis. ‘De Stilte’ verandert sommige ideeën in waarheid, wat prachtige plaatjes oplevert. De rekwisieten van kunstenaar Bert Vogels maken dat het spel niet enkel in het hoofd en lijf zit, maar, zoals de vogelkooitjes, ook echt aanwezig zijn. Soms doen de effecten bijna magisch aan. Zo blijkt een ei plotseling door de lucht te kunnen zweven. Het met pakjes appelsap bewapende publiek vindt het allemaal prachtig en verbaast zich over zowel de trucs als het in de knoop zitten van twee vriendinnen.
‘De Stilte’ kiest met deze visuele parels in ‘Speelvogels’ voor een mengvorm van dans en theater. Hierin schuilt helaas ook de zwakte van de voorstelling. De dans van Eva Uppenkamp, Kristina Ogryzkova en Gertien Bergstra is sterk. De moderne choreografie is mooi uitgevoerd en sluit goed aan bij de gekozen thematiek. Toch lukt het hen niet om de verbinding tussen de dans en de visuele vondsten overtuigend te brengen.
De verbindende factor is het acteren, iets dat in de benadering van ‘De Stilte’ een ondergeschoven kindje lijkt. De drie hebben niet een duidelijk eigen personage gekregen en laten vaak niet zien waar een bepaalde handeling of emotie vandaan komt of naartoe leidt. Het lijkt alsof het publiek enkel en alleen naar de taal van de dans en het lijf moet luisteren. Hierdoor kan de kijker niet met een danser meegaan en mist de voorstelling gedeeld spelplezier. Resultaat is dat ‘Speelvogels’ hier en daar een opeenstapeling wordt van stukken dans en handelingen.
Ondanks dit is ‘De Stilte’ er zeker in geslaagd een zeer boeiende en mooie jeugdvoorstelling te maken, die zeker beeldend indrukwekkend is. Met name de kunst om de gehele vloer in een oogwenk tot golvende waterplas om te toveren, verdient een groot compliment. Veel valt er te genieten. Kindermagie voor jong en oud.
‘Speelvogels’ is nog het gehele seizoen te zien in theaters en op scholen. Kijk voor de speellijst en meer informatie op: www.destilte.nl.
Gezien:
‘Speelvogels’, De Stilte
10 december 2006, Verkadefabriek, ’s Hertogenbosch