Alice in wonderland is een veelbesproken verhaal met een complexe, multi-interpretabele thematiek. Choreograaf Jack Timmermans brengt met zijn dansgezelschap De Stilte een heldere interpretatie van Carrolls verwarrende sprookje. Dit Alice (6+) heeft voor zijn doelgroep van basisschoolleerlingen meer dan genoeg in zich om een uur lang naar te staren en minstens een week over na te praten.

Jack Timmermans zette Alice al eerder op de vloer, een dikke tien jaar geleden. Het eenvoudige, maar ingenieuze decor en de speelse muziek, een wereldreis van stijlen, zijn gebleven, en terecht: ze hebben niets aan kracht of hedendaagsheid ingeboet. De vloerbrede, alle kanten op scharnierende wand met deuren in diverse grootten speelt ook in de remake een hoofdrol. Of eigenlijk: diverse rollen, want naast wand is het desgewenst ook een afgesloten kamer of een scherm voor kleurrijke animaties. Met als hoogtepunt: de sfeervolle schaduwdans die volgt op de swingende heksenkring.

Deze sterke basisingrediënten zijn aangevuld met een kwartet dansers: drie dames in vlammend rode jurkjes en een heer die ze in diverse hoedanigheden achtervolgt, verleidt en uitdaagt. Zoals een vaste bezoeker terecht opmerkt: 'Goed dat ie nu geld heeft, want daar kan ie veel betere dansers mee betalen.' Dat komt de totale kwaliteit van de voorstelling beslist ten goede, want het maakt dat Timmermans meer mogelijkheden heeft voor een bijzondere choreografie, dat zijn werk beter wordt uitgevoerd dan ooit én dat het nog aangenamer is om naar te kijken.

De opbouw van deze variant van Alice is eenvoudig: het meisje valt in slaap, ontmoet het konijn, wordt meegesleurd en beleeft in de tussentijd nog wat avonturen met enkele andere beesten. Groot voordeel boven het origineel: het meisje is niet alleen in haar zoektocht door werkelijkheid en droom. Ze weet zich voortdurend geflankeerd door twee extra Alicejes. Die zijn enerzijds een grote steun bij de spannende avonturen die de - steeds wisselende - nummer één beleeft en anderzijds een welkome variatie op de vloer. Zoals in de achtervolgingscène waarin één Alice wordt ontvoerd door de muis en de andere twee haar, als een vrouwelijke pendant van Kuifjes Jansen en Janssen, gaan zoeken.

Eigenlijk zou een kind van een jaar of zes, zeven hier zijn mening over de nieuwe voorstelling van de in Breda gevestigde dansgroep De Stilte moeten schrijven. Want voor deze leeftijd is Alice gemaakt; niet voor volwassenen.

Alleen, als je na afloop aan een paar kinderen vraagt wat ze ervan vinden, slaan ze dicht en komen ze niet veel verder dan een beleefd 'leuk'. Begrijpelijk: domme vraag, vreemde mevrouw. En als je verder doorvraagt, bijvoorbeeld of ze snappen dat Alice door drie personen is vertolkt, kijken ze even op naar hun moeder en zeggen dan 'ja'. Misschien is zo'n vraag ook wel verkeerd gesteld en geven ze een wenselijk antwoord. Als het echter niet aan de vraagstelling ligt, begrijpen kinderen inderdaad meer dan volwassenen – beter gezegd: laten ze meer toe. Wat fantasie is en werkelijkheid, het zal hun een zorg zijn. Als het maar leuk is, spannend en avontuurlijk.

Dat is ook precies het uitgangspunt van alle jeugdvoorstellingen die Jacques Timmermans, artistiek leider en choreograaf bij De Stilte, tot nog toe heeft gemaakt. Alice, een grondig gereviseerde versie van de Alice die de bevlogen dansmaker tien jaar geleden op basis van de klassieke jeugdroman Alice in Wonderland voor de groep schiep, vormt daarop geen uitzondering. De choreograaf heeft heus wel meerdere psychologische lagen in het stuk aangebracht, zegt hij ('het boek van Lewis Caroll, op zich al een duistere figuur, was echt gefundenes Fressen voor Freud'), maar meer voor zichzelf en andere grote mensen. ,,Het lollige is", geeft hij aan, "alles wat kinderen erin zien, is goed." Het zou wel fijn zijn, zegt hij erbij, als ze de boodschap meekrijgen, namelijk dat het goede altijd overwint.

Dat is – voor één volwassene althans – de vraag. We zien de rol van Alice opgesplitst in drie danseressen. (Of kinderen dat echt snappen, doet kennelijk niet terzake.) Dit Alice-trio moet een uur lang opboksen tegen een heerschap dat zich achtereenvolgens voordoet als schrijver (letterlijk bijna met de billen bloot), konijn, muis, rups en kat. Deze meneer – een goede rol van Jonas Furrer – vertegenwoordigt het Kwaad dat telkens van gedaante verandert. Alice leert gaandeweg om het Kwaad te overwinnen. Of dat goed uit de verf komt, valt te betwijfelen. De drie Alices komen immers geregeld voor het voetlicht als aangeboren pestkoppen. Laat onverlet dat het een genot is om ondergedompeld te worden in de inventiviteit van met name de choreograaf en de decorbouwers, Bart Mostart en Martijn Hohmann. De voorstelling is weer helemaal bij de tijd: kinderen kunnen pesten als nooit tevoren.